آفرین زان مرکب شیدیز فعل رخش خوی

اعوجی مادرش و آن مادرش را یحموم شوی

گاه بر رفتن چو مرغ و گاه پیچیدن چو مار

گاه رهواری چو کبک و گاه برجستن چو گوی

چون نهنگان اندر آب و چون پلنگان بر جبال

چون کلنگان در هوا و همچو طاووسان به کوی

در شود بی زخم و زجر و در شود بی ترس و بیم

همچو آذرشست، بتش همچو مرغابی، به جوی

پی ز قوس و فش زدرع و رگ ز موی و تن زکوه

سر ز نخل و دم ز حبل و برزسنگ و سم ز روی

دیرخواب و زود خیز و تیز سیر و دوربین

خوش عنان و کش خرام و پاکزاد و نیک خوی

سخت پای و ضخم ران و راست دست و گرد سم 

تیزگوش و پهن پشت و نرم چرم و خرد موی

ابر سیر و بادگرد و رعد بانگ و برق جه

کوه کوب و سهل بر و شخ نورد و راهجوی

گور ساق و شیر زهره، پوزتاز و غرم تک

پیل گام و گرگ سینه، رنگ تاز و گرگ پوی

تیزچشم، آهن جگر، فولاددل، کیمخت لب

سیم دندان، چاه بینی، ناوه کام و لوح روی

نیزه و تیغ و کمند و ناچخ و تیر و کمان

گردن و گوش و دم و سم و زهار و ساق اوی

اینچنین اسبی و مرا داده ست بی زین شهریار

اسب بی زین همچنان باشد که بی دسته سبوی